domingo 28 de junio de 2009

A la Chamoca.


De la mano de Angel, fuimos a dar una vueltina hasta la Chamoca, divisoria de los concejos de Sobrescobio y Laviana, unos metros mas abajo y hacia el norte Piloña. Con unos 1280 m. nos brinda unas panorámicas muy guapas de los tres concejos y el resto de Asturias.

La ruta, en la zona alta fue de mucho "portabike"" ya que por estos parajes la ciclabilidad es reducida debido a la complicada orografía del terreno, pero para poder disfrutarlos acompañados de nuestras bicis tiene que ser así.

Salimos, Felix desde El Entrego, Manolín desde la Hueria, Yo desde Sotrondio y Angel desde Laviana. Nos juntamos en Casa Conchi a las 9:30 para el desauyuno de rigor y hacia las 10 salimos por los caminos que van cerca del río hasta El Condao, carretera arriba hasta Rioseco para subir a Campiellos.
Desde aquí ya cogimos ruta dirección Llagos con la intención de bordear la peña de La Chamoca
por el collau Lechugueru y cruzar el bosque de Arrudo para salir a la Ortigosa.

El día estuvo inmejorable para andar por esos lares, así que lo aprovechamos a tope. Ciclamos lo que pudimos y el resto a "pinrel". Llegamos a casa, como siempre, a la hora de comer. Y como siempre, tarde.

Felices y contentos, hasta el momento "Planchalaropadelmontónquetienesdelante" cuando llegamos a casa, pero pasamos otro día guapo de bici, monte y compañía.

Un saludín a todos y AKÍ dejo las fotos y el VÍDEO de Felix

domingo 21 de junio de 2009

Ayer volvimos para el Sellón...


...Y como del Sellón ya está todo dicho...os dejo el vínculo al vídeo de ManuEtrex, que está muy guapo.

Pinchaquí.

Saludiness.

viernes 12 de junio de 2009

De la saliduca de ayer...por Pelúgano...La Tabierna...Los arrudos...


...Y Manolín no callaba...

-hay que pasar un día desde Felechosa a Caliao, que eso tien que ser muy guapo.
-¡Venga! pues prepáralo y vamos cuando quieras.
-Podíamos dejar un coche en...
-¡calla oh! con los coches es un rollo, salimos en bici desde aquí.
-¡..stia! desde aquí igual sale larga la cosa.
-Tú preparalo y miramos a ver.

Siete minutos, treinta segundos mas tarde:

-¡Oye oh!
-¡Qué!
-Que ya está preparao.
-¡Qué dices oh!
-Que sí, que ya está to controlao.
-Pues vale ¿cuando vamos?
-¿Pasao mañana?
-Hecho, aviso a mi suegra pa que se quede con la pitufina y vamos.

En el día que quedaba por el medio, se pone en comunicación con nosotros un individuo extraño que dice querer sufrir en sus propias carnes semejante barbaridad ciclomontañera ¿Quien sería?
Je, je, quien iba a ser, sobre todo conociendo su apodo...nuestro querido amigo Javi, alias "El Bestia".

Alas 9:30 de la mañana nos juntamos en Sotrondio, Javi venía desde la Felguera y Manolín desde la Hueria.
Salimos petaos de equipaje, por lo que pudiera pasar...y rumbo a...sabe Manolín donde.

Empezamos a un ritmo que cualquiera diría que nos quedaban trece horas para llegar a casa de nuevo, a un ritmo tranqulín, tranquilín, pero sin pausa.
A la altura de Villoria...creo que todos nos hacíamos la misma pregunta ¿Collaona - carretera...o Pelúgano - pistacuestarriba matadora? pero nadie decía nada. Cuando llegamos al cruce, como si de un imán se tratara y sin mediar palabra, de frente pa la collá Pelúgano ¡vaya risa!...que nos iba a dar.

Llegamos arriba y pista abajo hasta el pueblo del mismo nombre. A medio camino encontramos tres bikers que subían y charlamos con ellos un poco, sobre a donde nos dirigíamos y para donde tiraban ellos...esas cosas entre compañeros de afición.
Lo malo es que uno de ellos conocía el terreno y nos puso en antecedentes:
-De la Tabierna pallá está malísimo, intentamos pasar nosotros el añu pasau con les motos y era imposible, el monte estaba muy cerrau.

Quedamos planchaos.

-Pero...con les bicis...¿no podremos?
-Yo dígovos como estaba, a lo mejor limpiáronlo y ya se puede pasar, pero estaba muy malo.
-Pues vaya tela.
-Y...¿por donde pasáis hasta llegar allá?


Contesta Manolín con esa serenidad que lo caracteriza:

-Mmmm...bueno...bajamos a Pelúgano...después subimos a La Roble...Llampas, seguimos por debajo La Forcada a Freneo...y después a coger el camín que sube de Felechosa pa la Tabierna.
-¡Mmggm...hotia! tenéis una subida...que paezme...que hay que "garrase".


Pero nada que Manolín no tuviera controlao, en siete kms acumulamos un ascenso de 852 metros ¡tuvo bien!

Nos despedimos de los "collacios" y fuimos a por la subidina que nos esperaba, que después de la anterior (collá Pelúgano) ya quedábamos agusto. Desde arriba ya solo nos quedaba bajar hasta pillar el camino de Felechosa a Tabierna pero, la bajada tenía miga, trialeras muy guapas con paisaje espectacular...y mucho pateo, incluso pabajo. Aquí perdimos mucho tiempo y había que tenerlo en cuenta ya que nos quedaba un montón de kms por hacer.

17:38...y por fin llegamos al camino de Felechosa a Tabierna ¡vaya horas! y de nuevo una subida matadora, los ánimos van decayendo y el calor apretando. Seguimos subiendo y encontramos unos senderistas conocidos de El Entrego con los que intercambiamos impresiones senderomontañeras y de las cuales todos sacamos la misma conclusión: ¿A donde vamos a estas horas con lo que nos queda?

Nos lo pusieron muy favorable:
-Tenéislo muy malo pa la bici y solo llegar hasta les Sordaliegues, por lo menos son dos hores caminando, así que con la bici...porque por ahí montaos no podéis pasar.
-Hasta la Fontona ¿cómo estará pa pasar desde allí?
-¡Mecagundiez! eso debe estar muy malo, valvos mas dar la vuelta y volver por carretera. Eso antes estaba muy cerrao.

Mirábamos unos pa otros y la moral se nos bajaba a los pies...por momentos.

-Y...pa bajar a Soto de Agues por la collá Valencia...¿podremos?
-¡Que vá! por ahí ye imposible, está malo pa ir caminando así que con la bici...ni se vos ocurra. A estes hores lo mejor ye que bajeis pa Felechosa y volvais por carretera, que pol monte no vais a tener manera de pasar.

Menudo panorama teníamos.

-Bueno, pues nada, ya sabemos lo que hay así que...
-¿Qué hacemos?
-¡Buff!
-¡.stia!
-¡j.der!
-...
-...
-¿Qué hora ye?
-Las seis
-En cuatro hores llegamos
-¿Y si está muy malo?
-Si conseguimos llegar a la Fontona...de ahí pabajo ya nos arreglamos aunque sea de noche.

Por unanimidad, seguimos palante. Nos despedimos de aquella gente y alternando tramos en bici y tramos "empujabike", bastante más de la segunda opción que de la primera, llegamos a les Sordaliegues a través de un paisaje impresionante, mereció la pena con creces haber subido hasta allí. Lo peor era lo que nos quedaba por delante, que según mirábamos no veíamos manera de poder ciclar nada.

Como marcha atrás no íbamos a dar, "empujabike" de nuevo y hasta la esperada Tabierna.
Aquí se notaba el cansancio pero en contra de las previsiones, llegamos en un tiempo que no nos lo creíamos, eran las siete y veinte.
En ese momento los ánimos empezaron a subir y sabíamos que por muy malo que estuviera teníamos muchas posibilidades de llegar de día.
Tomamos un respiro y comimos algo, ahora un poco mas relajaos porque las posibilidades de que nos pillara la noche eran menores.

Disfrutamos de la gran belleza del paisaje y arrancamos de nuevo dirección la Robre a través del collau la Piornosa. Desde este punto ya solo nos quedaba bajar hasta el entronque con el camino de los Arrudos a la altura de la Fontona.

Teníamos miedo a encontrarlo muy cerrado por lo que nos habían comentado, pero contra todo pronóstico, pudimos hacerlo casi todo en bici.
Guapísima bajada hasta los "pedroloescalones" de la Foz, donde echamos pie a tierra hasta donde pudimos montar de nuevo y aprovechando la bajada nos plantamos en Caliao a las nueve y diez.
No nos lo podíamos creer, la hora que era y donde estábamos ¡Prueba conseguida!...casi...aunque no habíamos llegado a casa ya parecía que habíamos cumplido.

Y eso que aún nos quedaban más de 30 Kms para llegar a casa. Desde aquí nos dejamos caer (vaya broma) dirección punto de partida, y aunque parezca que ya todo era para abajo, vaya como nos mataban los "repichinos" que íbamos encontrando.

A las 22:30 llegamos a Sotrondio, después de 84Km, 2400m de ascenso acumulado y 13 horas de movimiento.

¡Qué peazo rutón nos marcó Manolín! se sabía el trayecto de memoria sin haber pasao en su vida por donde fuimos. Enhorabuena compañero, vaya trabajo de logística que te curraste.

Y a Javi...je,je...

Un placer rodar con estos dos "elementos" de "alto rodanding" por un trozo más de este paraiso en el que vivimos.

Las fotos aquí.

Saludiness.